Временската прогноза е резултат на употреба на технологија и наука (метеорологија) со цел да се користат собраните податоци за состојбата на атмосферата за да се предвидат временските услови во одредена област.

Во минатото се користеа барометри и набљудувања на времето и наоблачувањето за да се предвиди времето, но денес прогнозата се потпира првенствено на компјутерски модели кои вклучуваат голем број други временски извори, како што се метеоролошки сателити, балони, метеоролошки станици и комерцијални авиони.

Пандемијата на COVID-19 има негативно влијание особено на овој втор елемент: бројот на откажани летови значи помалку собрани податоци за температурата и брзината на ветерот и насоката на голема надморска височина.

Прогнозите до пет дена однапред се проценува дека се точни во околу 90% од случаите, предвидувањата за една недела однапред во околу 80% од случаите, додека предвидувањата за 10 или повеќе дена однапред се точни за „само“ 50% од случаите случаи и се ограничени на до 14 дена.

Што ја ограничува точноста на временската прогноза и зошто таа точност се намалува со долгорочните прогнози?

Ограничувањата се двојни. Првото ограничување е од техничка природа – моќноста потребна за (навремено) пресметување и временска прогноза е достапна само за мал број суперкомпјутери, а самите модели се потпираат на голем број претпоставки и приближувања. Ова е всушност добра вест, бидејќи моќта на компјутерите расте, а со тоа прогнозите стануваат поточни.

Второто е самата хаотична природа на времето. Речиси и невозможно е да се предвидат брзи и неочекувани промени во атмосферските услови, особено со поголемо временско заостанување.

Метеорологот и математичар Едвард Лоренц (татко на Теоријата на хаосот) покажа во студија објавена уште во 1969 година дека два идентични атмосферски модели може да прераснат во драматично различни временски системи во рок од две недели.